යාල්පානම් ....

නින්දත් නොනින්දත් අතර ගෙවු දීර්ඝ හොරා කිහිපයට සමුදෙමින්ම... මා, යාපන ජැටිය අසලින් බසයෙන් බැසගතිමි. යාපනයට රාජකාරි මාරුවක් ලද මා සේවය කිරිම සඳහා මෙහි පැමින වසරක් පමණ ගතවී හමාරය. තම රාජකාරියේ අවසන් හොරා කිහිපය ගෙවන දිනකර යාපන ජැටිය මත්තෙන් අඩක් සයුර සිපගනය. ප්‍රධාන මාර්ගයෙන් අතුරු මගට බට මා බැංකු නිවෙස්නය කරා සෙමින් පිය මැන්නෙමි.

" අනේ සාමි....... මාතියා, එනවා……. මං බැලුවා මොකද.. අප්පා පරක්කු කියලා.. "

කල්පනාවේ නිග්මව අඩිය එසවූ මා තිගැසුනේ මුත්තු සාම්ගේ උස්ව නැගුන හඬෙනි..

"කෝ දෙන්ඩ බැග්යෙක මාතියාට හොඳටම මාංසි පාටයි... මම තේ යෙකක් වක්කොරන්නා..."

මුත්තුසාමිගේ සිංහල උච්චාරනයට විටෙක මාහට සිනහ පහල උවත් යාපනයට පැමින වසරක් ගෙවීත් හරිහැටි දෙමළ  උච්චාරණය කල නොහැකි  මා ගැනම, ඇතිවන්නේ කනස්සල්ලකි.

 

මෙහි ආ මුල්කල සෑම සති අන්තයකම ගෙදර යෑමට සිත පෙළඹවුවත්, මාස කිහිපයක් ගතවිමෙන් පසු මෙහි ජිවන රටාවට මා බොහෝ සෙයින් හුරුවිය. දිනෙන් දින ලක්ෂ්මි කෙරෙහි ඇදීයන මාගේ සිත, මා වෙලාසිටි පාළුව තනිකම පලවාහැරිමද, ඊට තවත්.. රුකුලක් විය.

නමුත් ගම ඇවිත් නැවත මෙහි එනවිට සියූම් වේදනාවක් සිත්කොනෙක ඇකි මැකි යන්නේ අම්මාගේ ආදර සෙනෙහසින් උනුසුම්වන මතක යටිසිතෙහි පැල පදියම්වී ඇති බැවිනි. තල් අරඹ පසුකරමින් යාපන අර්ධද්වීපයට පිවිසෙන  මාසිත්හී, නැගේන සියූම් වෙදනා සමනය කරමින්…. ලක්ෂ්මී උඩුසිත්හී විද්‍යාමානවී තෙහෙට්ටුව පහවගොස් සියුම් ජවයකින් ගතසිත  ප්‍රබොදමත්වේ.

පසුදින රාජකාරි දිනයක් වූ බැවින්, දුරබනුවෙන් මව අමතා සුරැකිව ආ බව පසක් කොට ඉක්මන් නින්දකට පිවිසියෙමි.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

" ගුඩ් මොර්නින් මිස්ටර්  ප්‍රසාද්..."

"ගුඩ් මොර්නින් ලක්ෂ්මි, කොච්චර කිව්වත්  මිස්ටර් කැල්ල අතාරින්නෙම නෑ නේද ඔයා.."

 මල්ගසා තනිකරලට ගෙතු හිසකේ, තිලකයකින් සැරසුන නළල් තලය සුන්දර සිනහවකින් සැරසුන ඈ මා වෂිකෘත කරවයි.

" කොමද...අම්මා සනිපෙන් ඉන්නවාද...? "

" ඔව් ඔව්...... ඔන්න මම ලේලි පොඩ්ඩවත් මතක් කලා..."

" අප්පෝ ගුටිකන වැඩ කරන්නැතිව ඉන්න  ප්‍රසාද්, ඔයා මට ඔච්චම් කරනවා නේද...? " 

" එකනෙමෙයි... අප්පා, සනිපෙන්ද.....? "

ලක්ෂ්මීගේ අප්පා විද්‍යාචාරවරයෙකි, 35 වසරක පාසල් දිවිය හමාර කොට විවෙකී සුවයෙන් ගෙදර පසුවෙයි... විටින් විට ඇතිවන පපුවේ ඇවිලිල්ල හැරුනුකොට, ගමේ කොයි කා අතරත් ඔහු ඉතා සමාජශීලි ගෞරවාදරයට පත්වූ තැනැත්තෙකි.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

යාපනයේ ඇතැම් ගෘහයන් අප හින්දි චිත්‍ර පටවල දැක ඇතිවාක් වැනිය..නිවෙස් ඉදිරිපස මන්පෙත් මෙන්ම විසල් නිවෙස්හි ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ ඇති ඉන්දියානු උරුව යාපනය, ඉන්දීය අර්ධද්වීපයට ලංව පිහිටිමෙන් ලත් අතුරු ප්‍රතිඵලයක් දොයි යන සිතිවිලි ඇතැම්විට මසිතෙහි උපදි …සුන්දර එවන් මගකට පිවිසි මා ලක්ෂ්මිගේ ගෙදරට ගොඩවිමි.

" ගුඩ් ඉවිනින් අංකල්....."

නිවස ඉදිරිපස පෝටිකොවේ තිබු ඇඳිපුටුවක දිග ඇදී ඔහු සඟරාවක් කියවමින් සිටි, තම උපැස්යුවලට යටින් මාදෙස බැලු හෙතෙම මඳ සිනහවක් පෑය.

" කොහොමද පුතා, කොළඹ පැත්තේ තොරතුරු එහේම..? "

වසර ගණනක් ගුරුවෘතීයේ නියැලීමෙන් ලද පන්නරයෙන් ඔහුට චතුරව සිංහල බස හැසිරවිය හැකිය.

" ම්....එහේමට විශේෂයක්  නෑ අංකල්, දැන් කරදරයක් නැතුව පාරේ යන්න පුලුවන්..හමුදා බංකර එහේමත් ගොඩක් දුරට අයින්කරලා..."

“ හෙම්..ලක්ෂ්මි, කෝ මේ ලමයා...අපිට තේටිකක් ගේන්න..."

මා මෙහි සිටි නිසාමදෝ.... ඔවුන් සිංහල බසින් එකිනෙකා ආමන්ත්‍රනය කිරිම, වරෙක මාසිත්හි නොසන්සුන් බවක් ඇතිකලේය.

" පුතා මං ඔයත් එක්ක මේගැන කතාකරන්න හිටියේ මේදේවල්.... තවදුරදිග යන්න කලින් වැඩිහිටියොත් එක්ක කතාකලොත් නේද හොඳ..? "

ලක්ෂ්මීගේ පියා සමගින් ආගිය තොරතුරු රටේ දේශපාලන පසුබිම ආදියන්හි අල්ලාප සල්ලාපයෙහි යෙදි හුන් මා, නැවත බැංකු නිවස්නය වෙත පැමිනියේ තරමක් වියවුල් සිතිනි. මෙවර මහගෙදර ගියවිට මපියා, සමගින් කතාකලයුතු වන්නේ මාගේ ජීවිතයේ ගතයුතු වැදගත් පියවරක් ගැන වූ හෙයිනි.

----------------------------------------------------------------------------------

" පුතා , තමුන්ගැන තිරණ ගැනිමේ වැඩි බරක් ඔයාට තියෙනව තමයි ..... නමුත් අම්මා ගැනත් ටිකක් හිතන්න ඔනා, හෙම්.....බලමු මම අම්මට කතාකරලා බලන්නම් කෝ."

සුසුමක් සලමින් තාත්තා මාහා පැවසු දෑ මාසිත්හි වියවුල් බව තව තවත් දැඩි කලේය.....

" එයා කොහොමද එයාට ඔන එවා කරන්නේ, පිට ජාතියක එකියකට දෙන්නද ඔච්චර දුක්විඳලා උස්මහත්කලේ..."

" යොදියේ, කෑගහල පලක් ඇතෑ අපි හෙමිහිට බලමුකෝ...කලබලවෙලා මෙව්වා විසඳන්ඩ බෑ.. ඉස්කොලේ හාමිනේ.. "

" ඔහේටනං  මොකද, පවුලටම ඉන්නේ එක කොල්ලයි... ඒකව දෙමළ්ලුන්ට දෙන්නද ඔහේ කියන්නේ හැබැට... ඔය රස්සාව අතැරල ඔන්න ඔහේ ගෙදර ඉන්න කියන්ට...."

---------------------------------------------------------------------------------------------------

මොනයම් දෙයක් වෙතත් අම්මාගේ සිත පැරෙන අයුරින් යමක් පැවසීමට මා සිත නොනැමේ. නැවත මා රාජකාරියට පැමිනියේ පහනොවු වි‍යවුල් සිතිනි,මහගෙදර පවතින වතාවරණය මත ලක්ෂ්මී සමග දෙඩීමද තරමක් අපහසු බව මට හැඟිනී.

ගෙදරින් පැමින දෙතුන් දවසක් ගෙවී ඇතත් තාත්තා සමග වුව හරිහැටි කතාබහක යෙදිමට මාහට නොහැකිවීමෙන්, මහගෙදර තත්වය කෙබඳු දැයි හරිහැටි නොදනී

 

" ප්‍රසාද් සර්ට, ලොකු මාතියා අඬගානවා.."

රාජාගේ ඇමතිමෙන්.... කල්පනාවේ නිග්මව හිස දේඅතෙහි රුවාන ලිපියකට දෙඇස යොමුකොට සිටි මා තිගැස්සින.

" හරි රාජා, යන්න මම එන්නම්.."

අත්‍යවශ්‍යම කාරණාවකට හැරුණු කොට කලමණාකරු තම කුටියට මා නොකැඳවයි...ඇතිවු කුහුලත් සමගින්ම මා එහිඇතුල්විමි.

" බොස් මට කතාකලාද..? "

" හේම්.. ඔව් ප්‍රසාද්, කොළඹ ගියවෙලේ ට්‍රාන්සර් එකක් රික්වෙස්ට් කලාද...? "

" න්..නැහැ..සර් ඇයි..? "

" ප්‍රසාද්ව පැලියගොඩට මාරු කරලා....මේ ෆැක්ස් එක ආවේ දැන්..."

" මොනවා...සර්........! "

 නිමි..... 

ප.ලි 

පබ්ලිස් කිරිමේ දෝස තිබු බැවින් නැවත නිකුත් කරන ලදි..!!!

ඈ..

නෑරුනු පියන්පත් අගුලේ                       සිරවීලා

දැල් බැඳි සතර කොන් කිටිකිටියේ         වෙලිලා

උනුහුම මැකුන ලිප්ගල් වැට                  ගුලිවීලා

පොල් අතු රටා නැති ගෙමිදුල            ගොලුවීලා

තුරුලතා සැඟවයන ගොම්මනේ..

ගෙට ගොඩ වුනෙමි..

වෙනදා නොමැති හිස් බවක්.

ඇත පිරී දස අත,

දුහුවිලි වැකුන සිරුර.

ඔබාන වතුර මල යට මොහොතක්..

ගොස් බැලිමි...!

තොලගානු රිසියෙන්

සුපුරුදු තේ බඳුන...

අහෝ........

විඩා සැනසු තේ පොද..

නොමැත අද ඒ විලසට

මා අතරමංකල මතකය...

ඈ

ගොසිනි

මහ ගෙදරට......!

තාම නැද්ද වෙනසක්...?

" මචං කේක් නොදිනම් මාරුවෙන්ඩ බෑ හරී...."

සෙට්වෙචි, සෙට් කොරපු තරුණ ජොඩුවකට කං අගුල් වැටෙනකං ඔය වචනේ නෑ සුනානම් ඔවුන් සුවර් එකටම බිහිරි වියයුතුමය. රැකියාවට ගියත්, නෑ ගෙදරක ගියත්, අරහේ මෙහේ කොහේ ගියත්, ඔය කතාව අහගන්ඩම වෙන්නේය.... ඇහිල්ලේ හැටියට වැඩ සිද්දවි.... කස්ටියටම කෙක් දී .....ලෝන් ගසා හෝ කෙසේ හෝ මගුලක් කන්නේය.

මාස 6ක් උපරිම අවුරුද්දක් ගිය තැන තැටිය වෙනස්වෙන්නේ නිරායාසයෙනි.

" තාම නැද්ද වෙනසක්......"

ඒ යාලුවො හිත මිත්‍රාදී නෑ යන්ය ...

" අපිට පුලුවන් කාලේ ඔව්වා ඉවරයක් කරගත්තනං ලේසි නේ.."

ඒ වෙන්ඩ ආච්චි සියලාගේ හඬයි........

හඩේ සැරටම...

 අලුත බැඳපු ජොඩුව අවුරුද්දක් දෙකක් ගතවූ පසු දෙයියනේ කියා දෙමාපියන් කියන ප්‍රොමොෂන් එක ගහන්නේමය...ඇස්වහක් කටවහක් නැතිය සියලු ලොවැසියන්ට දරුසම්පත අඩුවක් නැතිව ලැබේවායි ලියුම්කරු විසින් ප්‍රාර්ථනා වක්ද කරන්නට මේ අවස්ථාව කරගන්නේය. ප්‍රොමොෂන්  ගැසීම යනු වගකීම් බැලන්ස් කිරීම් අම්බානක සෙට්වෙනවා කියන එකය.

වගකිම් නම් කමකුත් නැත… වැඩේ තියෙන්නේ බැලන්ස් කිරිම් වලය. හප්පේ හොක්ක බිම ඇනෙන එව්වා එමටය.

අලුත් දේමාපිය යුවලකගේ මවු පාර්ශවයේ අම්මා තාත්තා වැඩිය ග්‍රහ බලපෑම් පාරම්පරික ක්‍රම විධි පිලිනොගන්නා විට සහ පිය පාර්ශවයේ අම්මා තාත්තා ඊට සාපේෂව මතයන්හි එල්බ සිටීනම් බැලන්ස් කීරිම් ලේසි නැත.

“ පුතේ පොඩි දරුවගේ නලලේ මොට්ටුවක් තියන්න ඔනා.....”

“ කාමරේ හාෆ්ශීට් කොලේකවත් ගහන්න බාලගිරි දොසේ අද නෙමේ හෙට කියලා ....”

“ අප්පේ දරුවට සෙනසුරු එරාෂ්ඨකේ දැන් ගත වෙන්නේ,  නිල් ගලක් ඔබ්බපු පංචායුධයක් වත් දාන්න වෙයි....”

එකි මෙකි නොකි උපදෙස්මාලා කං කුහර තුල දොංකාර දෙනු  නිමක් නැත…!!

කනට ඇසුන එකී සියල්ල අනේක් පාර්ශවයට අමුවෙන්ම අතැර දැමුවොත් කපොතිය. මෙහිදී අනතුරු ඇඟවිය යුතුම  වන්නේ ඔබ ජොකර් කෙනෙකු ලෙසට ප්‍රදර්ශණය වීමට ඇති අවස්තාව 99% සම්භාවිතාවකින් යුක්ත විය හැකි බැවිනි.

"  අපෝ පොට්ටු තියන්න බෑ ඔයාට ඔන්නං තියාගන්න "

" ඊයා කලු නූල් වලින් එහේම පංචායුධ දාන්න එපා..."

ඔය සැර බාලවි අනෙක් පසට ගිය ඇතැම් යොජනා වලට ලැබෙන ප්‍රතිචාරය.

ලක් ජනසමාජයේ කාලයක් තිස්සේ පැවතගෙන ආ ඇවතුම් පැවතුම් බොහෝය. සිරිත්විරිත් විවිධාකාරය.පරපුරෙන් පරපුරට සිතුම් පැතුම්ද අලුත් වෙයි අලුත්වන ජනසමාජය තුල අතීත ගති සිරිත් වියැකි යන අයුරු අරුමයක් නොවේ. නමුත් අතීතය සහ වර්ථමාන අනාගත සමාජයේ සාධනීය වෙනස පුංචි කුටුම්බයකට කෙසේ බලපාන්නේද යන්න සිතා බැලිය යුතුමය.

වෙනස සිදුවිය යුත්තේ කෙසේද නොවෙනස්වීම වඩා සාධනිය ද ..............?

බෝම්බ හඬක් සහ තුන් වසරක්.....

දෙදහස් හතේ නොවැම්බරයේ එක්තරා උදැසනක මා සුපුරුදු ලෙසට රාජකාරියට වාර්ථාකලෙමි. බොහෝ උදයන්හි සහ සැන්දැකාලය නුගේගොඩ නගරය තරමක් කලබලකාරිය. අදමෙන් ගුවන් පාලමක් නොතිබූ එකල, කොහුවල දෙසටත් සුපර්මාකට්ටුව දෙසටත් තරමක වාහන තදබදයක් දක්නට ලැබේ.

සුපුරුදු ලෙසට උදෑසන මෙන් දහවලද සාමාන්‍යය අන්දමින් ගෙවිගියෙන් සන්ද්‍යභාගය උදාවිය. එකල මාගේ සේවාස්ථානය ගනුදෙනුකරුවන් සඳහා සවස 7 පමන වන තුරු විවෘතව තැබීය. නමුත් උදැසන සේවාමුරය අවසන්වන පිරිස් සවස 4.45 සහ 5.30 අතරතුර පිටවයයි. කාර්‍යාල සහයක අකිල සහ ගයාන්ද එලෙස පිටවගියවුන් අතර විය.

සැලකියයුතු වේලාවක් ගතවිය… භීතියෙන් මුසපත්වු අකිල නැවතත් ආපිට පැමිනීයේය. ඒ වනවිටත් ඔහුගේ වතේහි දිස්වූයේ අඳුරු ස්වරුපයකි.... ඔහු පැවසූ අන්දමට ගයාන් අවාසනාවන්ත තත්වයකට මුහුන පා ඇත, රුදුරු ත්‍රස්තවාදයේ කුරිරු හස්තයෙන් නුගේගොඩ නගරය මොහොතකට වෙලාගන අවසන්ය. අප සේවාස්ථානය මහා මාර්ගයෙන් තරමක් ඇතුලට වන්නට පිහිටියෙන් මාර්ගයේ ඝොෂාකාරිත්වය එතරම් නැසේ .නෝලිමිට් ගොඩනැගිල්ල අසල බොම්බයක් පිපිරි මිනිස් ජීවිත නිරපරාදේ බිලිගෙන හමාරය.

“ මහත්තයෝ, මම BOC එක ගාවින් මහරගම පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා....ගයාන් නෝලිමිට් එක පැත්තට පාර පැන්නා...ටිකකින් ලොකු සද්දයක් ඇහුනා බලනකොට හැම තැනම දුම්.....”

“ඉතින්...”

" ගයාන් එක්ක පාර පැනපු ඉස්කොලේ ගැනු ලමයෙක් හිටියා අම්මෝ එයාගේ කැලී විතරයි සර්..."

“එතකොට ගයාන්….”

" ගයානුත් ඒ එක්කමයි පාර පැන්නේ..ගයාන් හොයාගන්ඩ බැරි උනා සර්...."

ඒ සැනින් සේවාමුරය අවසන් අප කිහිප දෙනකුම සිද්දිය සිදුවු ස්ථානය දෙසට පිටත්විමු. ඒ වනවිටත් අධික වාහන තදබදයක් නුගේගොඩ අවට පැවතිනි. වහා ක්‍රියාත්මක වී තිබු පොලිසිය සහ හමුදාව නුගේගොඩ මංසන්දිය බෝ ගස අවට ප්‍රදේශය සාමාන්‍ය වැසියනට තහනම් කලාපයක් කර තිබිනි. බොහෝ ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට යන්හි දක්නට ලැබෙන කහපාට අනතුරු ඇඟවිමේ පටි වලින් එම ප්‍රදේශය ආවරනය කොට තිබින. කොහුවල මංසඳිය වෙත අප ගමන් කලයුතු වූයේ විකල්ප මාර්ගයක් වු සක්‍යා අද්‍යන ආයතනය පිහිටි මග ඔස්සේය.

අපේ වේලාවට ගයාන්ගේ, දුරකතන අංකය අප නොදැනසිටි අතර ඔහු හොරන ප්‍රදේශයේ වෙසෙන්නෙකු බව පමනක් දැන සිටියත්… වැඩිතොරතුරක් දැනගතහැකි අන් මගක් නොවීය. නමුත් යම් තොරතුරක් දැන ගැන්මේ අටියෙන් අප කලුබොවිල රෝහල වෙත පැමිනියෙමු. එතැන එකම මිනිස් හිස් ගොඩකි රෝහලේ ප්‍රධාන දොරටුව වසා තිබු අතර කොතෙක් උත්සහ ගත්තද අප කිසිවකුට රෝහල තුලට ඇතුල්විමට අවසර නොවීය.

පසුදා පහන් උවත් කිසිඳු තොරතුරක් නොමැති හෙයින් කලමණාකරු අමතා උදැසනම නැවත රෝහලට ගියෙමු.එවර කිසිඳු අවහිරයකින් තොරව රෝහල තුලට පිවිසිමට අපට හැකිවිය. වාට්ටු කිහිපයකම සොදිසිකලද කිසිඳු හොඩුවාවක් නොමැති කල අකමැත්තෙන් වුව රෝහල් මොචරිය වෙතට පිවිසීමු.

මොචරිය ඉදිරිපස කුටියෙහි රෝහල් සෙවකයකු නාම ලේඛනයක් අතැතිව සිටි. මුලින්ම අප එම නාම ලේඛනය බැලිය යුතුවිය. නොසන්සුන් සිතින් එම ලේඛනය කියවීමු. ගයාන්ගේ පෙලපත් නාමය ෆොන්සේකා යන්න අප දැන සිටියෙමු. මුලකුරු සමගින් ෆොන්සේකලා දෙදෙනකු නාම ලෙඛනයේ සටහන්ව තිබුනි.

තව තවත් ව්‍යකූල සිතැත්තවුන් වූ අප බියමුසු සැකයෙන් මොචරිය අභ්‍යන්තරයට පිවිසුනෙමු. ඒ කිසිදා කිසිවකු නොලැබිය යුතු අද්දැකුමකි. අවාසානාවන්ත ලෙස මියගිය බොහෝ පිරිස් අතිශ්‍ය විරූපි ස්වරුපයෙන් ඒ තුල තැන්පත් කර තිබින. ඇතැම් සිරුරු පිළිස්සි හඳුනාගත නොහැකි තත්වයෙන් පැවතින. රෝහල් සේවකයා අතැවු ලේඛනයෙහි සඳහන් එක් ෆොන්සේකා කෙනෙකු ස්ත්‍රියක වූ අතර, අනෙක් සිරුර අපට හඳුනාගත නොහැකි වූයෙන් ව්‍යවුල් සිතැත්තවුන් වූ අප නැවත කාර්‍යලයට පැමිනීමු.

කලුබොවිල දෙස සිට නුගේගොඩ නගරය හරහා යනෙන බස් රථ නුගේගොඩ මංසඳිය පසුකරන්නේ ඉබිගමනෙනි. නමුත් ඇතිවූ තත්වයත් සමගින් සතිදෙකක පමණ කාලයක් යනතුරු මෙම කලාපය පසුකිරිමට බස් රියදුරන්ට මෙන්ම කොන්දොස්තර මහතුන්ට තිබුනේ පුදුම නොයිවසිල්ලකි. බොහෝ අවස්තාවල මඟීන් අතැර දමා ගිය දසුන්ද සුළබය.

අපගේ නැවත පැමිනිමත් සමග කාර්‍යලයේ අනෙක් සේවක මිතුරන් එතෙක් හිරකරගන තිබු දහසකුත් ප්‍රෂ්ණ අපවෙත ගෙනහැර පෑවද, පැවසීමට තරම් විශේෂ තොරතුරක් අප වෙතද නොවීය. ගනුදෙනුකරුවන්ද ස්වල්පයක්  පමණක් දැකිය හැකිවු එදින සේවක අප සැම උකටලීව කල්ගතකලෙමු.

අවසන ඒ දුරකථන ඇමතුම ලැබින.....අප සැමගේ සිත් සැහැල්ලු කරමින් ගයාන් ජිවතුන් අතර යන ආරංචිය කලමණාකරු විසින් අපවෙත ගෙනෙන ලදි.

සිදුවීම මෙසේය

යහලුවන් දෙදෙනා එක මගක ගොස් ලංකා බැංකුව අසලින් වෙන්විය. ගයාන් සමගින් පාසැල් සිසුවිය සමාන්තරව පාර හරහා අනේක් අන්තයට ගොස් ඇති නමුත්, සිසුවිය පදික වේදිකාව ඔස්සේ නොලිමිට් ගොඩනැගිල්ල දෙසට ගමන්කර තිබිනි, නමුත් ගයාන් පදික වෙදිකාව මග හැර මහා මාර්ගය ඔස්සේ කොහුවල දෙසට ගමන්කර තිබින. සාමාන්‍යයෙන් ගයාන්ගේ පාගමන තරමක් වේගවත්ය. බොම්බය පිපිරෙන අවස්ථාවේ ගයාන් කොහුවල සීමෙඩ් පෞද්ගලික රොහල සමීපයට පැමින ඇත. තමාට පිටුපසින් ඇතිවු විශාල ශබ්දය හේතුවෙන් තැතිගත් ඔහු පිම්මේ ඇවිද බසයක නැගී නගරයෙන් පිටවගොස් ඇත. නමුත් පාසැල් දැරිය සෙනග අතරින් ගමන් කිරිමෙදි අවාසනාවන්ත ඉරනමකට ගොදුරු විය.

සිදුවිමෙන් පසු කිහිපදිනක් යනතුරුම නුගේගොඩ මංසන්ඳිය තරමක පාළු ස්වරූපයක් ඉසිලීය.නෝලිමිටි ගොඩනැගිල්ල සහ අවට දැවී පිළිස්සී ගරා වැටුන ගොඩනැගිලි මහත් අඳුරු ස්භාවයක් ගත් අතර අවට පිළිකුල් දුඟදක් හැමීය..කිසියම් ගුප්ත බවකින් වෙලාගත් සෙයක් ඒ අසලින් සුපුරුදු ලෙස රැකියාවට පියමංකල අපට හැඟිනි.

කාලය ගතවී ගියේය ටිකෙන් ටික සුපුරුදු ජීවනරටාවට නගර වැසියන්ද නගරයද අවතීරණය විය.!!!

පලී. 

ලැටිගාල ලැටිගාලා ඔන්න වසර තුනකුත් අහවර උනා….!!  මේ පැත්තට ඇවිදිල්ලා…… එව්වා මෙව්වා කියෝපු , කොමෙන්ටුවක් කොටාලා දිරිය දුන්නු,  පිටු පෙරලා ගියපු,  බ්ලොගේ හින්දා මිතුරු වෙච්චි,  එකි මේකි නොකි …. හැමෝටම බොහොම ස්තුතී…!!! පුලුවං හැටියකට ඉස්සරහටත් ලැටි ගාන්ඩ තමා ඉතිං කල්පනාව......!

ම්……… සිංහල බ්ලොග් කලාව දිනෙන් දින වෙනස් වෙනව නේව, හරවත් වෙනව රසවත් වෙනව කුනුවෙනව ගඳ ගහනව ආයි සුවඳ හමනව ඔව්ව ඔහොම තමා….  හැබැ ඉස්සරෝම ලියපු සමහර උදවිය නොයෙක් හේතු නිසා කාලෙකින් දකින්නටම නෑ….!  එයාලත් පුලුවං හැටියකට ඔය පුරස්න පැත්තකින් තියලා ඉඳලා හිටල හරි මොනා නමුත් ලැටිගානව නම් හරි අපුරුයි බොලං.....!!!

එනකං....!!!

බොරපාට වලාකුලු

මන්දාරම් වැස්සත් අරගන

ඈත රබර් යායට උඩින්

පියාඹලා එන අස්සේ

පරණ අම්බලම ලඟ

උඹ තාම තනියම................

කෑදරකමට

ලාටුගාපු

තණ අගිසිවල

වෑස්සෙන වැහි බිංදු

හරියට උඹේ

දෙනෙතින් වැටෙන

කඳුළු කැට වගේ

දැන් ඉතින්

ඉවසපන්......................

තාත්තලව දක්කන්

හේතුහාමි

එනකං....!!!

නගර බබාලා....

අතීතයේ සිටි ගම්මුලාදැනි                                                       රාළලා

මඩට රජ උනේ වෙල්විදානේ                                                 රාළලා

පහු වෙනකොටැ ග්‍රාම සෙවක                                                 රාළලා

දැන් හයි කාරයෝ නගරාධිපති                                               රාළලා

වසර කිහිපයට සැරයක් ගම් තුලානේ                                    ඇවිදිනා

ගෙයින් ගෙට ගොසින් නැළවිලි ගී                                          කියනා

ගෝල බාලයින් සැම තැන ගුන                                               ගයනා

ඌගේ පැතුම ගම පුබුදා ගොඩ                                               නැගුමා

සංවර්ධනේ මුල් කොට ගෙන දස අත වර්ධනේ                     වෙනවා

අරකට මේකට කියලා එක එක බදු වැඩි                                වෙනවා

නිදි ගැට කැඩු නගර බබා අනෙක් අතට                         පෙරලෙනවා

ගමේ එවුන්ගේ කාලය අකාලයේ දිය                                    වෙනවා

වැඩක් පලක් කරගැන්මට නගර බබා වෙත                             ගියාට

දොළ පිදේනී නැතුව ඉතින් වැඩ කෙරෙන්නේ නෑ               හනිකට

හරි හපනුන් එකේ එවුන් වැරදි සොයා ගතු                          කියන්ට

හාර මාසයක් ගතවෙයි හැබැයි වැඩක්                             කරවගන්ට            

ඉහල ඈයෝ බෙරිහන්දී වේදිකාව මත                                නැටුවට
කොපමණ වෙහෙසක් ගත්තත් රට ජාතිය                       නංවන්නට
සිතුවිලි වල නව වෙනසක් හෙට දිනයේ ඇති                   නොවන්ට
තිස් වසරක් ගියා වගේ රට යයි පස්සෙන්                             පස්සට